Obcy Przymierze recenzja filmu

Obcy: Przymierze (2017): Dzieło Stworzenia

Nie mogę o sobie powiedzieć, że jestem jakimś wielkim, zapatrzonym w serie fanem „Obcego”. Owszem, lubię starą sagę a „Ósmego pasażera Nostromo” uważam za jeden z najlepszych filmów sci-fi w historii kina, ale to przecież nic niezwykłego, prawda? Co więcej, należę do małej grupy widzów, którym podobał się filozoficzny, pompatyczny i powszechnie znienawidzony „Prometeusz”. W stosunku do najnowszego Obcego Ridleya Scotta nie miałem więc jakichś szczególnie ukierunkowanych oczekiwań. Chciałem po prostu otrzymać dobry, trzymający w napięciu film. Nieważne czy miałby on być bardziej podobny do tych gdzie główną bohaterką była legendarna Ripley, czy może kontynuowałby on ton i kierunek jaki brytyjski reżyser nadał serii w prequelu z 2012 roku. Z resztą, nawet jakby było inaczej, to nic by to nie zmieniło. Obcy: Przymierze okazuje się bowiem umiejętnie zrealizowaną, chłodno wykalkulowaną i obliczoną na sukces hybrydą „Prometeusza” z elementami i chwytami fabularnymi, które znamy ze starego, poczciwego „Obcego”… 

Dziesięć lat po fiasku misji „Prometeusz”, statek osadniczy „Przymierze” wraz z załogą, ulepszoną wersją Davida – androidem Walterem i 2000 kolonistami na pokładzie, zmierza w kierunku planety Origae-6. Gdy w skutek rozbłysku pobliskiej gwiazdy, awaryjnie wybudzona z hibernacji załoga musi dokonać napraw, natrafia na tajemniczy sygnał, a raczej dryfujące w kosmosie nagranie śpiewającej kobiety pochodzące z pobliskiej, zdatnej do życia planety. Nie zwlekając zbyt długo, kosmiczni pionierzy postanawiają zmienić kurs i chcąc sprawdzić źródło sygnału oraz zbadać perspektywy kolonialne, lądują na tajemniczej planecie. I tak rozpętało się piekło…

Pierwsza część filmu bliźniaczo przypomina wszystko to, czego większość fanów tak nienawidziła w „Prometeuszu”. W tym przypadku jednak egzystencjalnym rozterkom, dopieszczonym wizualnie kadrom i eksploracji nieznanej planety, towarzyszy znacznie szybsza akcja oraz o wiele większe poczucie zagrożenia. Na pierwszą krew nie trzeba długo czekać, a stopniowo odkrywane przez reżysera nawiązania do prequel’u z 2012 roku, intrygują i budują już i tak skutecznie podsycane napięcie.

Scenariusz Johna Logana i Dante Hapera znakomicie równoważy filozoficzny wydźwięk fabuły z klasyczną space-horrorową konwencją „Obcego”. Jako zalety filmu nie można jednak uznać tego, że wszystko co straszy, jak i niemal każda dobra trzymająca w napięciu scena, pochodzi z inscenizacyjnych sztuczek Ridleya Scotta, które już znamy. Filmowi brakuje więc elementu zaskoczenia, bo postępy fabularne są łatwe do rozszyfrowania, a kolejne kroki bohaterów typowe dla konwencji.

Znakomitą, choć bądźmy szczerzy że oczywistą patrząc na content, decyzją producentów, było zrealizowanie filmu w kategorii R. Krwawe żniwa „Obcego” w każdej scenie przełamują kolejne granicę brutalności, dając widzowi dokładnie to czego oczekiwał – krwawą masakrę bez mydlenia oczu.

Z pewnością większość widzów podzieli część fabuły, w której wkracza znany z prequel „Obcego”, David. Wtedy tempo akcji znacznie spada, a film zaczyna poruszać tematy natury humanistycznej. Mnie jednak to zwolnienie nie przeszkadzało, gównie za sprawą znakomitego Michaela Fassbendera, który tutaj w podwójnej roli, kradł niemal każdą scenę (a już szczególnie wtedy gdy dialog między sobą prowadziły dwie grane przez niego postaci).

Poza tym, zarzutów nie można mieć również do reszty obsady. Chociaż w tym przypadku, tempo w jakim żegnamy się z kolejnymi członkami załogi „Przymierza” i całkowity, podyktowany dynamiką fabuły, brak przywiązania do któregokolwiek z nich, nie pozwala na jakieś szczególne wyróżnienia. Najwięcej czasu na ekranie otrzymała Katherine Waterston, której postać zapewne miała funkcjonować jako imitacja legendarnej Ripley. Nikogo jednak nie zdziwi, że jeśli chodzi o charyzmę, to brytyjska aktorka nawet nie zbliżyła się do znakomitej Sigourney Weaver.

Ridley Scott w najnowszym Obcym kontynuując prometejską wariacje na temat działa stworzenia, pochodzenia człowieka, aktu kreacji jako substytutu boskości, oraz transhumanizmu, z sukcesem znajduje w niej złoty środek, i łączy z pełną nostalgii brutalną rozrywką. Rozrywką w której jednak tytułowy „Obcy” nie jest już tylko odbiciem naszych ksenofobicznych lęków i narzędziem, którym niczym dłutem reżyser rzeźbi konwencję horroru, ale i bohaterem zbiorowym z własną historią i genezą. Jak się okazuje, to właśnie od niej, jak i od tego czy w ogóle uznamy ją za potrzebną, w ostatecznym rozrachunku zależy to, czy po seansie z kina wyjdziemy z uśmiechem na twarzy, czy może z grymasem niezadowolenia…


Obcy Przymierze recenzja filmu
Obcy: Przymierze (Alien: Covenant
Reżyseria: Ridley Scott
Scenariusz: John Logan, Dante Harper
Zdjęcia: Dariusz Wolski
Muzyka: Jed Kurzel
Obsada: Michael Fassbender, Katherine Waterston, Billy Crudup, Danny McBride, i inni
Gatunek: Thriller, Sci-Fi
Kraj: Australia, Nowa Zelandia, USA
Rok produkcji: 2017
Data polskiej premiery: 12 maja 2017

 


Recenzja została opublikowana również na portalu ZażyjKultury.pl

 CHCESZ WIĘCEJ RECENZJI I CIEKAWYCH ZESTAWIEŃ? POLUB NAS I BĄDŹ NA BIEŻĄCO: 
  • Obawiam się, że „Obcy” zamiast uśmiechu na twarzy może mi przynieść, co najwyżej, koszmary. Już sam zwiastun mnie przeraża. Wiem, że to zamierzone i miłośnikom gatunku naprawdę się spodoba, ale sama chyba sobie daruję 🙂

    • Faktycznie, jak jest się przeczulonym na brutalne sceny i dużą ilość krwi na erkanie, to lepiej unikać „Obcego” 🙂

  • Muszę przyznać, bałam się w trakcie seansu, ale mimo to z łatwością byłam w stanie odgadnąć jak akcja się dalej potoczy… Oczekiwałam zaskoczenia, a dostałam to, co już tak naprawdę widziałam w zwiastunie. 🙁

    • No te plot twisty trochę żenujące były 😀 Szczególnie ze ścinaniem włosów i końcówką, że niby nie wiadomo kto jest kto.. Ale mimo to mi i tak dobrze się oglądało 🙂

  • Z wielką chęcią obejrzę, pamiętam jak bardzo fascynowałam się kiedyś Obcym, co prawda niektóre obrazy zbyt mocno do mnie przemawiały, ale właśnie tego oczekiwałam biorąc się za taki gatunek filmu. 🙂 A swoją drogą, stworzyć nawet imitację Ripley, to dopiero wyzwanie, nie do podrobienia. 😉
    Bookendorfina

  • KASES

    Przepraszam, że w tym miejscu, ale nie znalazłem lepszego miejsca – czy rozważa Pan dodanie recenzji filmu Piraci z Karaibów: Zemsta Salazara? Byłbym bardzo wdzięczny gdybym mógł przeczytać Pańską opinię o filmie.

    • Planuje, planuje 🙂 Recenzja „Zemsty Salazara” na pewno się pojawi, nie jestem tylko pewien kiedy, bo jeszcze „Wonder Woman” i „Mumia” czekają w kolejce. Myślę, że najpóźniej we wtorek powinna być na stronie 🙂 Pozdrawiam!